De revolutie van stilte

Een wereld vol lawaai

In het dagdagelijkse leven is er niet zoveel stilte te vinden. We leven in een wereld die ons bombardeert met informatie, eindeloze berichten, vergaderingen en vele visuele en auditieve prikkels. De weinige stilte die er is, wordt al snel opgevuld met lawaai. Dat lawaai kan verschillende vormen aannemen. Er is het lawaai van ons hoofd dat de stilte met gedachten vult, maalt over wat voorbij is en zich zorgen maakt over wat komen gaat. Naast deze mentale ruis is er ook de digitale ruis van de sociale media, de mailbox en de vele berichtjes die je elke paar minuten 'aanspreken' en weghouden van de stilte. Om nog niet te spreken van de druk die we ervaren in een maatschappij die snelle antwoorden verwacht, voortdurende beschikbaarheid, efficiëntie en productiviteit.

Ook het ego weet niet goed hoe halt te houden. Het jaagt na en vult de stilte met lege woorden. In gezelschap dragen we vele maskers en identiteiten: die van werknemer, moeder, sporter, dochter... We spelen een rol, doen ons best en leiden onszelf af van wie we werkelijk zijn. We willen gelijk hebben, gezien en gehoord worden, jagen succes na en zijn steeds op zoek naar het volgende. "Als ik ... heb, dan zal ik gelukkig zijn." (Vul zelf maar in: meer geld, een betere job, een plattere buik, meer vrije tijd, een partner die wat attenter is, een kind dat voor minder problemen zorgt...)

Stilte prefereert authenticiteit boven productiviteit. Ze vraagt om gewaarzijn en bewuste pauzes, om het afleggen van de sociale rollen. Hoe bewuster je in het leven staat, hoe minder je de nood voelt een 'rol' te spelen. Het lawaai, de afleiding, de loze woorden... ze worden ondraaglijk. En alle energie die je verbruikte om de maskers in stand te houden, komt nu vrij voor iets veel wezenlijker, wat dat voor jou ook mag zijn.

Stilte die onveilig voelt

Soms is het onbewust een gewoonte geworden om voortdurend gezelschap op te zoeken of jezelf af te leiden (eten, drinken, werken, gaming, binge watchen...). Stilte voelt te ongemakkelijk en beladen. Het is een stilte die gevoed wordt door angst, door verwachtingen en verplichtingen, door het verlangen om te overleven: de stilte na het vallen van een bom ("staat mijn huis nog recht?"), de stilte die wordt afgedwongen ("zwijg, want anders...", "als je iets zegt, moet het interessant zijn"), de stilte die onheil in zich draagt en onveilig voelt.

Deze stilte is gelinkt met overleven, met je adem inhouden, met een verlangen om er zo snel mogelijk van weg te lopen. Ze voelt ongemakkelijk omdat ze de onverwerkte aspecten van jezelf blootlegt.

Stilte als (noodzakelijke) revolutie

Kan je de stilte toelaten en zowel het gemak als het ongemak voelen?

Zolang we vechten tegen wat we niet fijn vinden & proberen vast te houden wat we als aangenaam ervaren, zijn we in overlevingsmodus. Leven vraagt om inclusiviteit: alle 'seizoenen' zijn welkom. En van zodra die 'welkom' voelbaar wordt, is stilte een veilig plek om te vertoeven.

Stilte is revolutionair in deze wereld. Het is een naar binnen bewegen, vertragen en voelen. Het is trouw zijn aan het leven en thuiskomen bij jezelf. Het is een liefde voor échtheid en waarheid en aanwezigheid.

Stilte is niet iets dat je zoekt, het zoekt jou. En hoe meer de stilte je vindt, hoe leger je wordt van je (valse) zelf. Je stopt met reageren, je hoeft geen gelijk meer te hebben, je gedachten komen tot rust, je wordt meer 'onzichtbaar'. In de stilte vind je de antwoorden die door het lawaai verstomd worden. Wat blijft is niet leeg, het is heel. Er is iets diep veranderd. Je bent thuisgekomen in je innerlijke tempel. Dit is de plek die de stilte je kado geeft. Dit is de revolutie die zich binnen in jou afspeelt.

De winter als uitnodiging om te vertragen

Er is een stilte die veilig voelt, als een warm dekentje of een warm bad.

De stilte van een dikke laag sneeuw.

De stilte van een mooi natuurgebied, een ontroerend gedicht of een diepe meditatie.

De stilte waartoe de winter die voor de deur staat, ons uitnodigt: een terugplooien naar binnen, een ruimte voor herstel en rust, meer en meer verbinding met het sacrale in en rond ons.

Kan je jezelf een winter gunnen, om te vertragen, te verstillen en te voelen? Kan je jezelf verbinden met deze natuurlijke cyclus en het leven niet in de weg staan?

De stilte die antwoordt geeft

Ik deel hier een oude foto, van mijn jongste dochter, in diepe stilte verzonken. Het raakt me nog steeds: dit beeld van Lune die op een heel natuurlijke manier de stilte opzoekt, in dit geval in een tempel in Maleisië, maar ook de natuur is een heerlijke plek om je in de stilte onder te dompelen.

Ik merk dat de stilte meer en meer mijn leven binnensluipt, alsof ik haar niet zoek maar zij mij.

In de stilte heb ik geen publiek nodig, geen goedkeuring, geen succes.

In de stilte hoef ik niks te bewijzen, geen doelen te bereiken of mijn best te doen.

In de stilte moet er niks veranderen of verbeteren.

In de stilte leg ik mijn maskers af en kan ik ontmoeten wat er altijd al was.

Het is geen terugtrekken uit het leven, maar net ernaartoe bewegen.

Het is geen vlucht van de wereld, maar net een ontdekking van 'de wereld in mij'.

Stilpunt: een plek voor innerlijke revolutie

We spelen het slachtoffer of de martelaar. We manipuleren, pretenderen, reageren, controleren...

Allemaal strategiën die eens voor veiligheid zorgden, maar nu de vrijheid in de weg staan.

Stilte doet vertragen. En vertragen doet voelen. Je begint de kleine dingen meer op te merken: de wind op je huid, het gezang van een vogel, de stilte tussen de woorden... Je bent wakker, levend!

Het drama stopt. Je bent meer en meer verbonden met je essentie, met de diepe vrede die achter de chaos en drukte schuilt. Terwijl alles rondom jou beweegt, kan je jezelf bedding geven.

Stoppen. Pauze nemen. Voelen. Verdiepen. Verticaliseren, zoals Ginette Forget het zo mooi noemt. Zo essentieel én zo moeilijk. Het blijft een dagelijkse oefening om jezelf de ruimte te gunnen om stil te staan en af te stemmen bij jezelf: Waar sta ik nu? Welke richting wil ik uit? Ben ik trouw aan mezelf, integer, authentiek? Of verloochen ik mezelf omwille van de liefde, affectie, overleving of succes? Waar verlangt mijn hart werkelijk naar? Kan je je hart de ruimte geven om dit verlangen naar het Leven werkelijk te voelen?

Stilpunt: de naam past me nog steeds als gegoten. Dit is immers waar ik anderen in ondersteun: naar binnen durven bewegen, voelen wat er leeft en gevoeld wil worden, erop durven vertrouwen dat de 'juiste' beweging dan als vanzelf volgt, niet vanuit een streven maar vanuit een stilstaan.

Want dit is de paradox: er verandert zoveel wanneer je niet langer naar verandering streeft.